Dinozorlar 66 milyon yıl önce yok oldu. Peki her birinin soyu tükendi mi? Tam olarak değil. Bazıları gerçekten de hayatta kaldı ve bugün hala mevcutlar. Hatta günlük hayatımızda onlarla karşılaşıyoruz. Bu canlılar kuşlardan başkası değil.
Yine de, kuş dinozorlarının tüm türleri o zamanın muazzam biyolojik kargaşasında hayatta kalmayı başaramadı. Sadece belirli bir grup bu olağanüstü başarıyı elde etti. Bu, paleontologları uzun süredir büyüleyen bir gizem olmuştur. Ancak bazı araştırmacılar bu muammanın çözümünü aydınlatmış olabilir. Görünüşe göre anahtar, tüylerin hikayesinde ya da daha doğrusu tüy dökme mekanizmasında yatıyor olabilir.
Son araştırmalar, bazı türlerin diğerlerine göre hayatta kalmasını belirleyen en önemli faktörün tüylerini dökme biçimlerine atfedilebileceğini öne sürüyor.
Tüy Dökümü: Kuşların Hayatta Kalması İçin Temel Bir Mekanizma
![Bazı Kuşlar 66 Milyon Yıl Önce Yok Olmaktan Nasıl Kurtuldu? 2 Yavru bir dinozorun kuyruğu, karıncalar, bir böcek ve bitki parçalarıyla birlikte kehribarla kaplanmış.](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2023/09/dino-amber.jpg)
Tüyler, tüm türlerdeki kuşların ayırt edici özelliğidir. Saç ve tırnaklarımıza benzer şekilde keratinden oluşan tüyler, kuşlar için hayati bir öneme sahiptir; uçmalarını, yüzmelerini, kamufle olmalarını, eşlerini çekmelerini, kendilerini soğuktan veya güneş ışığından korumalarını ve daha fazlasını sağlar.
Hassas yapılarına rağmen tüyler sayısız amaca hizmet eder, ancak bir kez zarar gördüklerinde eski haline getirilemezler. Kuşlar, tüylerinin bütünlüğünü korumak ve hayatta kalmalarını sağlamak için tüy dökme olarak bilinen bir yenileme mekanizması geliştirmişlerdir. Büyüme sırasında yavru kuşlar tüylü tüylerini dökerek yetişkin tüylerine geçiş yapar. Tüyler daha sonra tipik olarak yılda bir kez olmak üzere periyodik olarak yenilenir. Bu nedenle, tüy dökme süreci kuşlar için olağanüstü bir önem taşır. Peki aynı özellik Kretase Dönemi kuşları için de geçerli miydi?
Cretaceous Research dergisinde yer alan yeni bir çalışma bu soruyu araştırdı. Araştırmacılar, bir kehribar parçası içinde bulunan korunmuş tüylere odaklandı. Bu tüyler, Geç Kretase biyolojik krizinden önce, 99 milyon yıl önce yaşamış bir yavrudan geliyordu. Bilim insanları, bu eski yavru kuşun tüy evrimini çağdaş kuşlarınkiyle karşılaştırarak geçmişe dair içgörüler elde etmeye çalıştı.
Ani Tüy Dökümü mü Yoksa Kademeli Tüy Dökümü mü?
![Bazı Kuşlar 66 Milyon Yıl Önce Yok Olmaktan Nasıl Kurtuldu? 3 Feitianius, Enantiornithes'e ait, günümüz Çin'inin Erken Kretase'sinden soyu tükenmiş bir kuş cinsidir.](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2023/09/576px-Feitianius_paradisi-1.jpg)
Bugün karşılaştığımız kuş türleri arasında, bazı yavru kuşlar altricial türler kategorisine girmektedir. Bu yavrular dünyaya tüylerden yoksun olarak gelirler ve bu da onları doğaları gereği savunmasız kılar. Bununla birlikte, bu tüy eksikliği kendi avantajını da beraberinde getirir: Ebeveyn vücut sıcaklığının yavrulara verimli bir şekilde aktarılmasını kolaylaştırır. Bu olgu papağan ve pelikan gibi canlılarda açıkça görülmektedir. Dahası, bu türler hızlı ve eksiksiz deri değiştirerek beslenme ve sıcaklık içeren ebeveyn bakımından yararlanır.
Buna karşılık, civciv ve ördek yavrularını kapsayan precocial olarak sınıflandırılan başka türler de vardır. Bu genç kuşlar dünyaya tüylerle bezenmiş olarak gelir ve hemen bağımsızlıklarını kazanırlar. Sert hava koşullarına ve soğuğa maruz kalmamak için bu precocial türler, altricial akranları gibi aynı anda tam deri değiştirmezler. Bunun yerine, tüy dökümü aşamalı olarak gerçekleşir ve sürekli bir koruyucu tüylenme sağlar.
Tamamen Çıplak ve Korunmasız Yavru Kuşlar İçin Hayatta Kalmak İmkansızdır
![Bazı Kuşlar 66 Milyon Yıl Önce Yok Olmaktan Nasıl Kurtuldu? 4 Ginkgolar ve araucaria çamları arasında Cuspirostrisornis houi'nin canlı yaşam restarasyonu.](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2023/09/1080px-Cuspirostrornis_houi_life_restoration-1.jpg)
Bununla birlikte, kehribarla kaplanmış tüyler, herhangi bir çağdaş kuş türünün sergilediği davranışlardan farklı olan tamamen farklı bir mekanizmayı ortaya çıkarmaktadır. Bu tüyler hem precocial hem de altricial türlerde bulunan özelliklerin bir karışımına sahiptir. Bu tüylerle ilişkilendirilen yavru, yaşlarına göre çok gelişmiş ve şu anda soyu tükenmiş bir kuş soyu olan enantiornitinlerden gelmiş gibi görünse de, tüm tüyler aynı gelişim aşamasını göstermektedir. Bu aşama, altricial türlerin tipik ani ve tam tüy dökümü ile daha yakından uyumludur.
Bilim insanları için bu durum, bu önemli kuş grubu içinde bir kırılganlığı temsil ediyor olabilir. Böyle bir hassasiyet, yaklaşık 66 milyon yıl önce enantiornitinlerin neslinin tükenmesine katkıda bulunmuş olabilir. Ebeveyn desteğinden yoksun olan yavru enantiornitinler, giderek daha düşmanca bir ortamda tüylerini tamamen kaybetmekle başa çıkmakta büyük zorluklarla karşılaşmış olabilir. Çıplak ve savunmasız yavrular kaçınılmaz bir ölümle karşı karşıya kalabilirdi ki bu da ekolojik çalkantı dönemlerinde bir tür için kesinlik içeren bir sonuçtur.
Çevresel ve biyolojik krizler bağlamında, yalnızca ebeveyn korumasından yararlanan veya kademeli bir tüy dökme stratejisi benimseyen türler hayatta kalabilirdi. Bu senaryo, doğal seçilimin olağanüstü güçlerinin bir başka ilgi çekici örneğini teşkil etmektedir.