Savaş (ya da savaşsızlık) açısından İsviçre alışılmadık bir örnektir. Orta Avrupa'daki bu küçük ulus, Napolyon Bonapart'ın 19. yüzyılın başlarında işgal ettiği dönem hariç, bin yılın büyük bir bölümünde kıtadaki çatışmalar sırasında tarafsız kalmıştır (ve daha sonra nihayet tarafsızlıklarını korumayı denemiş ve başarmışlardır). Bunun sorumlusu Marignano'daki çatışmadır. 1511 yılında, 16. yüzyılın başlarında, Fransa ve İsviçre, Marignano Muharebesi olarak bilinen büyük bir savaşa girişti.
İsviçrelilerin, Kuzey İtalya'nın büyük bölümünün fethi ve muhalif Fransız askerleri için çok önemli bir giriş noktası olan Milano'nun ilhakı da dahil olmak üzere bir dizi zaferin tadını çıkardığı bir dönemdi. İsviçrelileri hazırlıksız yakalamak amacıyla, artık Kral I. Francis tarafından yönetilen Fransız ordusu, Alpler'de şimdiye kadar keşfedilmemiş bir rotadan geçerek Milano yakınlarındaki bölgeye ulaştı.
Sayıca üstün olan İsviçreliler, takviye kuvvetler gelmeden ve savaş hazırlıkları yeniden başlamadan önce teslim olma koşullarını müzakere etmeye çalıştılar.
Mütevazı ama etkili bir anlaşma
![İsviçre neden 500 yıl boyunca tarafsız kaldı? 2 669px Marignano](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2022/11/669px-Marignano.jpg)
Alman Landsknecht askerleri, topçuları ve süvarileriyle birlikte 40.000 kişilik Fransız kuvvetine karşı İsviçreliler sadece 22.000 kişi toplayabilmişti. İsviçreliler, daha az adamla savaşmaya alışkın oldukları için aradaki sayı farkını dert etmediler.
Francis, çatışmadan önce ön hatlarını yüzlerce topla donatmayı ve süvarilerini yanlara yerleştirmeyi planlamıştı. İsviçrelilerin planı ise toplara saldırmak, onları ele geçirmek ve daha sonra Fransız ordusuna karşı kullanmaktı çünkü ne topları ne de süvarileri vardı. Verimlilikleriyle tanınan İsviçreli askerler bu stratejinin başarılı olabileceğini geçmişte göstermişlerdi.
Avrupa'nın en büyük piyade birliği için rekabet ettikleri Landsknecht kuvvetleriyle karşılaştıklarında, birkaç silah kapmayı başardılar ve savaşmaya başladılar. İsviçreliler süvari saldırıları yüzünden bitkin düşmüştü ve günün sonunda çok az somut başarı elde edilmişti.
İsviçreliler ertesi gün de benzer stratejiler kullandılar. Ancak bu kez topçular saldırıya hazırdı. İsviçreliler, top ateşiyle vurulmalarına rağmen, son hatta Landsknecht tarafından korunan topların tehlikeli bir şekilde yakınına kadar ilerlediler.
Venedikli askerler Fransızların yanında savaşa katılınca, çarpışma kaldığı yerden devam etti. İsviçreliler Müttefiklerin saldırısı karşısında tamamen bozguna uğrarken, Fransızlar sadece yaklaşık 5.000 asker kaybetti.
Çok uzun vadeli etkileri olan ve bugün de devam eden bir yenilgi
![İsviçre neden 500 yıl boyunca tarafsız kaldı? 3 Alman ve İsviçreli askerler Pontarlier, Fransa sınırında sohbet ederken, Haziran/Temmuz 1940.](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2022/11/isvicre-alman-1024x700.jpeg)
Yenilginin ardından Fransızlarla yapılan barış anlaşmasının sonuçları bugün hala hissedilmektedir. Fransa ve İsviçre, antlaşmanın "ebedi barış" hükmünün bir parçası olarak birbirlerine bir daha asla saldırmamayı ve birbirlerinin düşmanlarına asla yardım etmemeyi kabul etti.
Fransız Devrimi'nden sonra bile bu hüküm yürürlükte kaldı ve İsviçre'nin Fransız kuvvetlerinin işgaline karşı hazırlıklı olmasını gerektirdi. İsviçreli paralı askerler daha önce savaş görmüş olsalar da, katılımları asgari düzeyde olmuştur. İsviçre'nin tarafsızlığa olan bağlılığı çağlar boyunca daha da derinleşmiştir ve şimdi İsviçre yurttaşlarının başka yerlerdeki çatışmalara katılması kanunen yasaklanmıştır.
İsviçre'nin çağdaş askeri güç kullandığı tek zaman, II. Dünya Savaşı'nda ülke üzerinde uçan düşman uçaklarına saldırdığı zamandı.