Roma Katolik Kilisesi Orta Çağ Avrupa'sında önemli bir kurumdu. Kilisenin etkisi toplumun her kesimine ulaşıyordu. Pazar günleri, bugün olduğu gibi nüfusun sadece bir kısmı değil, herkes birlikte ibadete giderdi. Buna ek olarak, çoğu kasabanın çoğunluğunu oluşturan tüm çiftçilerden ondalık istenir ve yerel din adamını desteklemeye harcanırdı. Artan miktar rahibe teslim edilirdi.
Bunun ötesinde, yerel rahip varoluşun başlangıcından sonuna kadar neredeyse her yönüyle ilgilenirdi. Bu makalede, Orta Çağ kültüründe din adamının işlevini daha derinlemesine inceleyeceğiz.
Orta Çağ Rahibi Olmak
![Orta Çağ'da Bir Rahibin Rolü Neydi? 2 Orta Çağ din rahip](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2023/02/uea-6corpuschristi-transformed-transformed-1024x537.jpeg)
Öncelikle, Orta Çağ'da rahiplik mesleğine giren kişi sayısının bugünkünden çok daha az olduğunu anlamak önemlidir. Çağdaş bir Roma Katolik rahibi tipik olarak rahip olmayı Tanrı'dan gelen bir çağrı olarak gören dindar bir inanandır. Eğitimleri için birkaç yıl boyunca İncil okudukları ve teolojik tartışma sanatını uyguladıkları bir okula zaman ayırırlar.
Bundan sonra, belirli bir toplulukta yerleşik bir papaz olurlar. Orta Çağ'da farklı kurallar geçerliydi. Bazı din adamları bir manastırda ya da papaz okulunda resmi eğitimlerini tamamlamışlardı, ancak çoğu kendi kendini yetiştirmişti.
Kilisenin zenginliği ve etkisi bazılarını rahiplik mesleğini düşünmeye teşvik etmiştir.
Bir din adamının atanması bölgedeki lordun desteğini de temsil edebilir. İrlanda gibi Avrupa'nın bazı bölgelerinde yerel din adamı rolü genellikle bir aile yadigârı olarak kabul edilirdi.
Dini makamların himaye olarak dağıtılması her düzeyde devam etmiştir. 16. yüzyılın başlarında Floransa'nın nüfuzlu Medici Hanedanı'nın bir üyesi olan Papa X. Leo, henüz 13 yaşındayken Katolik Kilisesi'nde kardinal rütbesine yükseltilmişti. Sonuç olarak, ruhban sınıfına katılmak için belirli gereklilikleri yerine getirmek şart değildi.
Orta Çağ Rahibinin Rolü
Rahibin büyük sorumlulukları birçok yönden kilisenin toplum genelindeki büyük yerini yansıtıyordu. Birincil sorumluluğu, cemaati için Pazar Ayinlerini düzenli olarak yönetmekti.
Yedi sakramentin en önemlisi olan Efkaristiya'yı yönetirdi. Buna ek olarak, geri kalan altı sakramentin uygulanmasından da sorumluydu. Cemaatin çocukları olduğunda onların vaftizini gerçekleştirirdi. Ayrıca bebekleri vaftiz ediyor ve ilerleyen yaşlarda gençleri kiliseye kabul ediyordu. Hatta yerel rahibe manastırlarında ayin bile düzenlerlerdi.
Rahibin düğün törenindeki rolü, sadece töreni yönetmekle kalmayıp, birlikteliklerinin kilise tarafından kabul edilip edilmediğini belirlemek için her iki tarafla da görüşmeler yapmayı içeriyordu.
Ölüm kapıyı çaldığında, yerel papaz son ayinleri yönetir ve defin işlemlerini denetlerdi. Bugün bile Roma Katolik ruhban sınıfının merkezinde yer alan bu sorumluluklara ek olarak, Orta Çağ'daki din adamlarının başka birçok sorumluluğu da vardı.
Örneğin, Orta Çağ'da vasiyetnameler günümüzde olduğu gibi bir hukuk şirketine teslim edilmek yerine genellikle kilise aracılığıyla gerçekleştirilirdi.
Kilise aynı zamanda vergilendirmede de önemli bir rol oynamış, dini vergileri ve manevi harçları toplayarak bunları bölgedeki kraliyet otoritesine iletmiştir.
Bu nedenle, bölgenin rahibi aynı zamanda bir gelir tahsildarı olarak da görev yapıyordu. Yerel manastırların hayırseverlik ve muhtaçlara yardım dağıtmak için genellikle mahalle papazına güvenmesi gibi, cemaatler de bunu yapmak için kendi papazlarına güveniyordu.
Kilise toplumun her alanına nüfuz ettiği için, din adamları ruhani düzeni sağlamaktan da sorumluydu. Çevrede dine küfredildiği tespit edilirse, bu durum cadılığın soruşturulmasına yol açabilirdi. Orta Çağ'da rahiplerin rolü çok büyüktü.
Orta Çağ'da Latincenin Rolü
Doğal olarak, eğitim eksikliği önemli bir sorundu. Orta Çağ Avrupa'sının neredeyse her yerinde ayinler anadil yerine Latince yapılırdı.
Roma'ya, Paris'e ya da Londra'ya seyahat eden biri, buradaki yerel rahip, piskopos ya da başpiskoposun oldukça eğitimli ve Latinceyi iyi bilen biri olduğundan emin olabilirdi.
Öte yandan, İrlanda, Kuzey İngiltere, Polonya'nın büyük bir kısmı, Macaristan ve diğer pek çok yer dahil olmak üzere hemen hemen her Avrupa ülkesinin ücra kırsal bölgelerinde Latinceyi tam olarak bilmeyen papazlar bulunabilirdi.
Basitçe söylemek gerekirse, sadece ayin için gerekli Latince metinleri tekrar etmeyi öğrenmişlerdi. Cemaatlerinin çoğu muhtemelen Latince bilmiyordu, bu yüzden bu durumdan kurtulabildiler.
Bu da insanların ayine geldikleri, ancak ne papazın ne de cemaatin söylenen tek bir kelimeyi bile anlamadığı saçma bir senaryoya yol açıyordu.
Orta Çağ'da Yozlaşan Rahiplik
![Orta Çağ'da Bir Rahibin Rolü Neydi? 3 Endüljans dağıtan şeytan, bir Çek elyazmasından tezhip, 1490'lar; Jan Hus (Bohemya Reformu'nun başlıca lideri) 1412'de endüljans satışını kınamıştı.](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2023/02/Jensky_kodex_satan_prodava_odpustky.jpg)
Önceki bilgilerin çoğu, rahiplerin ve genel olarak kilisenin toplumun tam olarak güvenilir üyeleri olmadığını göstermektedir.
Ruhban sınıfının ne kadar yozlaşmış olduğuna baktığımızda, bu algının doğrulandığını görürüz. Baktığınız her yerde kural ihlali vardı. Roma Katolik Kilisesi her zaman din adamlarının bekar kalması ve asla evlenmemesi gerektiğini savunmuştur. Ancak bu teori fiili kullanımda büyük ölçüde göz ardı edilmiştir.
![Orta Çağ'da Bir Rahibin Rolü Neydi? 4 Orta Çağ'da Bir Rahibin Rolü Neydi?](https://evrenatlasi.com/wp-content/uploads/2023/02/1280px-Indulgence_San_Giovanni_in_Laterano_2006-09-07-1024x360.jpg)
Bazı din adamları gerçekten evlenip bir eş ve çocuk sahibi olurken, diğerlerinin sadece ara sıra görüştükleri bir sevgilileri vardı. Sonuç olarak, bu durum Yüksek Orta Çağ'da daha az, Geç Orta Çağ'da ise daha yaygındı. VI. Alexander'ın çeşitli kadınlardan olan çocuklarının çoğuna Papalık Devletinde yüksek mevkiler verildi. Alexander 1492'den 1503'e kadar Papalık yapmıştır.
Ayrıca kilise papazlarının Avrupa'da aynı anda birden fazla kilisede görev yapmaları da giderek olağan hale geliyordu. Bu durum kilisenin bu cemaatlerden aldığı vergilerden daha fazla gelir elde edilmesini sağlıyordu, ancak aynı zamanda zamanlarını bu kiliseler arasında bölüştürmeleri ya da bazılarını tamamen ihmal etmeleri anlamına da geliyordu.
Sonuç olarak, bazı bölgeler rahipsiz kaldı ya da ayda sadece bir kez ayine gelen bir rahiple idare etmek zorunda kaldı. Bazıları da tanıdıkları ya da akraba oldukları kişileri yetkili makamlara getirdi.
Orta Çağ'ın sonuna gelindiğinde Roma Katolik Kilisesi o kadar güçlenmişti ki din adamları tamamen yozlaşmıştı.
Protestan Reformu Rahipliği Değiştirdi
Bir noktada, Geç Orta Çağ Avrupa'sında din adamlarının yozlaşmış karakteri artık göz ardı edilemezdi.
İngiltere'de John Wycliffe ve bugün Çek Cumhuriyeti olan Bohemya'da Jan Hus, 14. ve 15. yüzyıllarda ortaya çıkmaya başlayan ve kilisenin büyük bir revizyona ihtiyacı olduğunu iddia eden birçok reformcudan sadece ikisiydi.
Şikayet ettikleri konular arasında papazlar için yeterli eğitimin olmaması da vardı. Alman reformcu ve ilahiyatçı Martin Luther 1510 yılında Roma'yı gezdi ve değişimin gerekliliğine ikna olarak döndü.
Birkaç yıl sonra Almanya'ya döndüğünde kilisenin izlediği yolu sorgulayan Doksan Beş Tez'ini yazarak farkında olmadan Protestan Reformu'nun fitilini ateşledi.
İlgili: Protestan Reformu ile modern eğitim sisteminin ortaya çıkışı
Takip eden yıllarda Roma Katolik Kilisesi'ne yönelik eleştiriler Batı ve Orta Avrupa'ya yayıldıkça Protestan Reformu'na dönüştü. Din adamlarının eğitimi ve yaşam tarzı bunda çok önemli bir rol oynadı.
Reformasyonun bir sonucu olarak din adamlarının eğitimi çok daha rafine hale gelecektir. Aynı zamanda, birçok Protestan mezhebi din adamlarından "papaz" olarak bahsetmeye başladı ve bu da onların kınanma korkusu olmadan evlenmelerini ve aile kurmalarını kabul edilebilir hale getirdi.
Böylece, 16. yüzyıl Avrupa'da rahiplerin yaşam ve faaliyet biçimlerini değiştirdi.